میز معاملاتی چیست؟

میز معاملات مکانی فیزیکی است که معاملات خرید و فروش اوراق بهادار در آن انجام می شود. بسته به نوع موسسه مالی، میز معاملات ممکن است توسط معامله گرانی که برای حساب اختصاصی خودشان معامله می کنند، کارگزارانی که به عنوان نمایندگانی که خریداران و فروشندگان را مطابقت می دهند، یا ترکیبی از هر دو پر شود.

میزهای معاملاتی در اکثر شرکت های مالی یافت می شوند که در تسهیل اجرای معاملات در بازارهایی مانند سهام، اوراق بهادار با درآمد ثابت، آتی، کالاها و ارزها مشارکت دارند. این تسهیلات برای تامین نقدینگی بازار بسیار مهم است.

میز معاملاتی ممکن است به عنوان میز معاملات نیز شناخته شود.

بیشتر بدانید:

علامت تجاری
نکته های کلیدی

    میز معاملاتی یک فضای تعیین شده در یک شرکت مالی است که در آن فعالیت تجاری انجام می شود.
    میزهای معاملاتی توسط افراد حرفه ای اشغال می شوند، از معامله گران اختصاصی گرفته تا کارگزاران فقط نمایندگی.
    میزهای معاملاتی معمولاً بر اساس کلاس دارایی یا انواع اوراق بهادار تقسیم می شوند، مانند مواردی که در سهام، درآمد ثابت، فارکس، کالاها و/یا مشتقات تخصص دارند.

آشنایی با میزهای معاملاتی

معامله گرانی که در بازارهای مالی فعالیت می کنند معمولاً در اتاقی به نام اتاق معاملات یا اتاق معاملات همگرا می شوند. طبقه تجاری از میزهایی تشکیل شده است که فضای باز بزرگی را به اشتراک می گذارند. هر میز که به طور رسمی میز معاملات نامیده می شود، در یک نوع امنیتی یا بخش بازار تخصص دارد. میزهای معاملاتی جایی هستند که خرید و فروش اوراق بهادار در یک موسسه مالی انجام می شود.

قبل از دهه 1970، بسیاری از بانک ها تجارت بازار سرمایه خود را به بخش های مختلف در چندین منطقه تقسیم کردند. این موسسات در دهه 1970 و پس از راه اندازی NASDAQ، شروع به ادغام این بخش ها کردند، که همه شرکت های سرمایه گذاری را ملزم به داشتن میز معاملات سهام می کرد.1 امروزه، بسیاری از مدیران دارایی، میزهای تجاری خود را به این موسسات بزرگتر برون سپاری می کنند.

میزهای معاملاتی توسط معامله گران دارای مجوز اداره می شوند که در یک نوع سرمایه گذاری خاص، مانند سهام یا کالاها تخصص دارند. این معامله گران در درجه اول از سیستم های تجارت الکترونیک و سازندگان بازار برای شناسایی بهترین قیمت ها برای مشتریان خود استفاده می کنند.

پرسنل میزهای معاملاتی سفارشات مشتریان را از میز فروش دریافت می کنند که وظیفه ارائه ایده های معاملاتی به سرمایه گذاران نهادی و با ارزش خالص بالا را بر عهده دارد. علاوه بر فعالیت های تجاری، میزهای معاملاتی همچنین به مشتریان در ساختاربندی محصولات مالی، تماشای فرصت ها یا حمایت از قراردادهای بین شرکت ها و سرمایه گذاران کمک می کنند.

برای آشنایی بیشتر با میز معامله روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/t/tradingdesk.asp
نحوه کار میزهای معاملاتی

میزهای معاملاتی با دریافت کمیسیون از معاملاتی که انجام می دهند درآمد ایجاد می کنند. به عنوان مثال، یک صندوق تامینی ممکن است از طریق یک میز معاملات سهام در یک بانک سرمایه گذاری معامله کند و برای هر معامله کارمزد متوسطی بپردازد. در برخی موارد، کارگزاران ممکن است با قرار دادن طرف مقابل برای معاملات مشتری خود، میز معاملاتی خود را اداره کنند. این معاملات ممکن است هرگز به بازار بین بانکی نرسند و ممکن است در محدوده استخر نقدینگی خود کارگزار باقی بمانند.

بسته به اوراق بهادار مورد معامله، انواع مختلفی از میزهای معاملاتی وجود دارد. اغلب اوقات، این میزها از هم جدا هستند و ممکن است در صرافی های مرکزی خاصی قرار بگیرند.
انواع میز معاملاتی

برخی از میزهای معاملاتی رایج عبارتند از:

    میزهای معاملات سهام همه چیز از معاملات سهام گرفته تا معاملات گزینه های عجیب و غریب را انجام می دهند.
    میزهای معاملات با درآمد ثابت اوراق قرضه دولتی، اوراق قرضه شرکتی، و سایر اوراق قرضه و ابزارهای مشابه اوراق قرضه را که بازدهی دارند، مدیریت می کنند.
    میزهای معاملات ارزی با ایفای نقش به عنوان بازارگردان، تجارت جفت ارز را تسهیل می کنند. آنها همچنین می توانند در فعالیت های تجاری اختصاصی شرکت کنند.
    میزهای معاملات کالا بر روی محصولات کشاورزی، فلزات و سایر کالاها مانند نفت خام، طلا و قهوه متمرکز هستند.
    میزهای معاملاتی مشتقه در اوراق مشتقه مانند اختیار معامله، آتی، فوروارد و سوآپ تخصص دارند.

برای آشنایی بیشتر با فارکس این مقاله را بخوانید!

امتیاز بدهید :

یک نشان بازرگانی به چه معنی است؟

اصطلاح علامت تجاری به علامت، عبارت، کلمه یا نماد قابل تشخیصی اطلاق می شود که نشان دهنده یک محصول خاص است و از نظر قانونی آن را از سایر محصولات در نوع خود متمایز می کند. یک علامت تجاری منحصراً یک محصول را به عنوان متعلق به یک شرکت خاص شناسایی می کند و مالکیت شرکت بر نام تجاری را به رسمیت می شناسد. علائم تجاری معمولاً نوعی مالکیت معنوی در نظر گرفته می شوند و ممکن است ثبت شوند یا نشوند.
نکته های کلیدی

    علامت تجاری نماد، عبارت یا کلمه ای است که به راحتی قابل تشخیص است و محصول خاصی را نشان می دهد.
    از نظر قانونی یک محصول یا خدمات را از سایر محصولات در نوع خود متمایز می کند و مالکیت شرکت مبدا بر نام تجاری را به رسمیت می شناسد.
    علائم تجاری ممکن است ثبت شوند یا نشوند و به ترتیب با نمادهای ® و ™ مشخص می شوند.
    اگرچه علائم تجاری منقضی نمی شوند، مالک باید به طور منظم از آن استفاده کند تا از حمایت های مرتبط با آنها برخوردار شود.

بیشتر بدانید:

درک علائم تجاری

علائم تجاری نه تنها به تمایز محصولات در سیستم های قانونی و تجاری کمک می کند - بلکه به همان میزان قابل توجهی - با مصرف کنندگان. آنها برای شناسایی و محافظت از کلمات و عناصر طراحی که منبع، مالک یا توسعه دهنده یک محصول یا خدمات را شناسایی می کنند، استفاده می شوند. آنها می توانند آرم های شرکت، شعارها، باندها یا نام تجاری یک محصول باشند. مشابه یک علامت تجاری، یک علامت خدمات به جای یک محصول، منبع خدمات را شناسایی و متمایز می کند، و اصطلاح علامت تجاری اغلب برای اشاره به علائم تجاری و علائم خدمات استفاده می شود.

استفاده از یک علامت تجاری، دیگران را از استفاده از محصولات یا خدمات یک شرکت یا فرد بدون اجازه آنها باز می دارد. آنها همچنین هرگونه علامتی را که احتمال اشتباه گرفتن با علامت موجود را دارد ممنوع می کنند. این بدان معناست که یک کسب وکار نمی تواند از نماد یا نام تجاری استفاده کند، اگر به نظر شبیه یا شبیه به نظر برسد، یا معنایی مشابه با نمادی داشته باشد که قبلاً در کتاب وجود دارد - به خصوص اگر محصولات یا خدمات مرتبط باشند. به عنوان مثال، یک شرکت نوشابه به طور قانونی نمی تواند از نمادی شبیه به کوکاکولا استفاده کند و نمی تواند از نامی مانند کوکاکولا استفاده کند.

یک علامت تجاری برای جلوگیری از استفاده دیگران از آن یا یک علامت گیج کننده مشابه، نیازی به ثبت برای مالک ندارد.

علائم تجاری در ایالات متحده از طریق اداره ثبت اختراع و علائم تجاری ایالات متحده (USPTO) به ثبت می رسند و با نماد ® شناسایی می شوند. علائم تجاری ثبت نشده را می توان با نماد ™ تشخیص داد. با استفاده از این نماد، کاربر علامت تجاری نشان می دهد که از قانون مشترک برای محافظت از منافع خود استفاده می کند

قوانین حاکم بر علائم تجاری هرگز منقضی نمی شوند. این بدان معناست که دارنده آن حق علامت تجاری را در طول عمر محصول یا خدمات دارد. اما استثنائات خاصی وجود دارد. کاربر ملزم به استفاده مستمر و قانونی از علامت تجاری به منظور استفاده از قوانین علامت تجاری است. بنابراین یک شرکت یا فرد باید به طور منظم محصولی با یک علامت تجاری خاص را تولید، تولید، بازاریابی و فروش کند تا قانون علامت تجاری قابل اجرا باشد. این کار را می توان هر پنج سال یک بار با ارسال یک اعلامیه بخش 8 از طریق USPTO انجام داد. عدم ثبت این می تواند منجر به از دست دادن ثبت نام شود.
ملاحظات خاص

علائم تجاری قابل خرید و فروش هستند. به عنوان مثال، نایک (NKE) لوگوی فوری Swoosh را در سال 1971 از یک دانشجوی هنرهای گرافیک به قیمت یک بار 35 دلار خریداری کرد. علائم تجاری همچنین می توانند برای مدت زمان توافق شده یا تحت شرایط خاصی به شرکت های دیگر مجوز داده شوند که می تواند منجر به برندهای متقاطع شود. برای مثال، ارتباط لگو با برخی از فرنچایزهای فیلم را در نظر بگیرید. این شرکت خصوصی به بسیاری از برندهای فرعی معروف مانند جنگ ستارگان و دی سی کامیکس مجوز تولید نسخه های لگو محصولات محبوب را می دهد.

همانطور که در بالا ذکر شد، علائم تجاری نیز به عنوان روشی موثر برای بازاریابی نام های تجاری استفاده می شود. در واقع، قدرت برندسازی در کسب و کار حیاتی است و می تواند حجم ها را پر کند و استفاده از برندها در بازاریابی افسانه ای است. برخی از برندها، مانند کلینکس، آنقدر برجسته هستند و آنقدر هویت برند موفقی دارند که تقریباً جایگزین اسمی شده اند که کلمه اصلی کالا یا خدمات است، مانند درخواست یک کلینکس به جای دستمال کاغذی. کیمبرلی کلارک (KMB) صاحب علامت تجاری Kleenex است و این برند را در سال 1924 به عنوان دستمال یکبار مصرف برای پاک کردن لوازم آرایش راه اندازی کرد. در سال 1930، این شرکت دوباره این برند را راه اندازی کرد - این بار به عنوان جایگزینی برای دستمال. از آن زمان، کلینکس شماره یک فروش دستمال کاغذی صورت در جهان بوده است

به طور مشابه، ما معمولاً درخواست "بانداژ خود چسب با آستر نخی استریل" نمی کنیم، اما بیشتر برای درخواست چسب زخم مناسب هستیم. غول کالاهای مصرفی و داروسازی جانسون اند جانسون (JNJ) از اوایل سال 1887 شروع به ساخت پانسمان های گاز استریل کرد. اما تا سال 1920 بود که این شرکت باند چسب BAND-AID® خود را راه اندازی کرد. یک خریدار پنبه برای جانسون و جانسون، ارل دیکسون، چسب زخم را اختراع کرد:

همسر دیکسون مستعد بریدن انگشتانش در آشپزخانه بود. بنابراین، دیکسون بانداژی را می خواست که همسرش بتواند به راحتی آن را اعمال کند. او دو محصول اولیه شرکت (نوار چسب و گاز) را با قرار دادن یک نوار گاز در وسط یک تکه نوار جراحی طولانی که با پارچه پوشانده بود، ترکیب کرد تا چسب نچسبد. سپس همسرش می توانست زخم هایش را با تکه ای بریده شده از نوار و گاز پانسمان کند. دیکسون این اختراع را به رئیس خود نشان داد و او به رئیس شرکت جیمز وود جانسون گفت و محصول جدیدی متولد شد.

علامت تجاری در مقابل حق ثبت اختراع در مقابل حق چاپ

علائم تجاری به طور مشخص با حق ثبت اختراع و حق چاپ متفاوت است. حق اختراع، طراحی، فرآیند و حقوق اختراع یک قطعه دارایی را به مخترع آن اعطا می کند. برای ثبت نام، مخترع باید خود از طریق USPTO اختراع -طراحی و فرآیند- را به طور کامل افشا کند. این امر به مخترع محافظت کامل از محصول یا خدمات مورد نظر را برای مدت معینی - معمولاً 20 سال - می دهد. هرکسی می تواند از اختراع با تولید، بازاریابی و فروش آن پس از انقضای حق اختراع استفاده کند.8 این امر در صنعت داروسازی رایج است. یک شرکت دارویی که یک دارو را ثبت اختراع می کند، قبل از اینکه شرکت های دیگر بتوانند مارک های ژنریک را به عموم عرضه کنند، برای مدت معینی حقوق انحصاری روی آن دارد.

از سوی دیگر، کپی رایت از صاحبان مالکیت معنوی حمایت می کند تا به طور قانونی از آن کپی کنند. مالکان حق نسخه برداری و کسانی که دارای اختیار هستند می توانند منحصراً اثر مرتبط را برای منفعت پولی برای یک دوره زمانی خاص بازتولید کنند - معمولاً تا 70 سال پس از آن. مرگ آنها.11 نرم افزار، هنر، فیلم، موسیقی و طرح ها تنها نمونه هایی از آثاری هستند که تحت پوشش حق چاپ هستند. با این حال، نام های تجاری، شعارها و آرم ها پوشش داده نمی شوند. برای دریافت حق نسخه برداری و جلوگیری از نقض حق نسخه برداری، پرونده کننده باید با دفتر حق نسخه برداری ایالات متحده درخواست دهد.

برای آشنایی بیشتر با علائم تجاری روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/t/trademark.asp

امتیاز بدهید :

ریسک پیش فرض چیست؟

ریسک پیش فرض ریسکی است که وام دهنده در شرایطی که وام گیرنده قادر به پرداخت های لازم برای تعهدات بدهی خود نباشد، متحمل می شود. وام دهندگان و سرمایه گذاران تقریباً در تمام اشکال تمدید اعتبار در معرض خطر نکول قرار دارند. سطح بالاتر ریسک نکول منجر به بازده مورد نیاز بالاتر و به نوبه خود نرخ بهره بالاتر می شود.
نکته های کلیدی

    ریسک پیش فرض ریسکی است که وام دهنده در شرایطی که وام گیرنده قادر به پرداخت بدهی مورد نیاز نباشد، متحمل می شود.
    یک رقم جریان نقدی آزاد که نزدیک به صفر یا منفی است، می تواند نشان دهنده ریسک نکول بالاتر باشد.
    ریسک پیش فرض را می توان با استفاده از امتیازات FICO برای اعتبار مصرف کننده و رتبه بندی اعتباری برای مسائل بدهی شرکت ها و دولت اندازه گیری کرد.
    آژانس های رتبه بندی رتبه های اعتباری شرکت ها و بدهی ها را به درجه سرمایه گذاری یا غیر سرمایه گذاری تقسیم می کنند.

بیشتر بدانید:

درک ریسک پیش فرض

هر زمان که وام دهنده به وام گیرنده اعتبار می دهد، این احتمال وجود دارد که مبلغ وام بازپرداخت نشود. اندازه گیری که به این احتمال نگاه می کند، ریسک پیش فرض است. ریسک نکول تنها شامل افرادی نمی شود که پول قرض می دهند، بلکه برای شرکت هایی که اوراق قرضه منتشر می کنند و به دلیل محدودیت های مالی، قادر به پرداخت سود آن اوراق نیستند. هر زمان که یک وام دهنده اعتبار را تمدید کند، محاسبه ریسک نکول وام گیرنده به عنوان بخشی از استراتژی مدیریت ریسک آن بسیار مهم است. هر زمان که یک سرمایه گذار در حال ارزیابی یک سرمایه گذاری است، تعیین سلامت مالی یک شرکت در اندازه گیری ریسک سرمایه گذاری بسیار مهم است.

ریسک نکول می تواند در نتیجه تغییرات اقتصادی گسترده تر یا تغییرات در وضعیت مالی شرکت تغییر کند. رکود اقتصادی می تواند بر درآمدها و درآمدهای بسیاری از شرکت ها تأثیر بگذارد و بر توانایی آنها برای پرداخت سود بدهی و در نهایت بازپرداخت خود بدهی تأثیر بگذارد. شرکت ها ممکن است با عواملی مانند افزایش رقابت و قدرت قیمت گذاری پایین تر مواجه شوند که در نتیجه تاثیرات مالی مشابهی را به همراه خواهد داشت. واحدها باید درآمد خالص و جریان نقدی کافی برای کاهش ریسک نکول ایجاد کنند.

ریسک پیش فرض را می توان با استفاده از ابزارهای اندازه گیری استاندارد، از جمله امتیازات FICO برای اعتبار مصرف کننده، و رتبه بندی اعتباری برای مسائل بدهی شرکت ها و دولت سنجید. رتبه بندی اعتباری برای مسائل بدهی توسط سازمان های رتبه بندی آماری ملی (NRSROs)، مانند استاندارد اند پورز (S&P)، مودی و رتبه بندی Fitch ارائه می شود.
تعیین ریسک پیش فرض

وام دهندگان عموماً صورت های مالی شرکت را بررسی می کنند و از چندین نسبت مالی برای تعیین احتمال بازپرداخت بدهی استفاده می کنند. جریان نقدی آزاد وجه نقدی است که پس از سرمایه گذاری مجدد شرکت در خود ایجاد می شود و با کسر مخارج سرمایه ای از جریان نقدی عملیاتی محاسبه می شود. جریان نقدی رایگان برای مواردی مانند پرداخت بدهی و سود سهام استفاده می شود. یک رقم جریان نقد آزاد که نزدیک به صفر یا منفی است، نشان می دهد که شرکت ممکن است در تولید وجه نقد لازم برای انجام پرداخت های وعده داده شده دچار مشکل باشد. این می تواند نشان دهنده ریسک پیش فرض بالاتر باشد.

نسبت پوشش بهره نسبتی است که می تواند به تعیین ریسک نکول کمک کند. نسبت پوشش بهره با تقسیم سود شرکت قبل از بهره و مالیات (EBIT) بر پرداخت های دوره ای بهره بدهی محاسبه می شود. نسبت بالاتر نشان می دهد که درآمد کافی برای پوشش پرداخت های بهره وجود دارد. این می تواند نشان دهنده ریسک پیش فرض کمتر باشد.

معیار فوق منعکس کننده درجه بالایی از محافظه کاری است که منعکس کننده هزینه های غیر نقدی مانند استهلاک و استهلاک است. برای ارزیابی پوشش صرفاً بر اساس معاملات نقدی، نسبت پوشش بهره را می توان با تقسیم سود قبل از بهره، مالیات، استهلاک و استهلاک (EBITDA) بر پرداخت های دوره ای بهره بدهی محاسبه کرد.

برای آشنایی بیشتر با خطر پیشفرض روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/d/defaultrisk.asp

انواع ریسک پیش فرض

آژانس های رتبه بندی شرکت ها و سرمایه گذاری ها را برای کمک به سنجش ریسک پیش فرض ارزیابی می کنند. امتیازهای اعتباری ایجاد شده توسط آژانس های رتبه بندی را می توان به دو دسته طبقه بندی کرد: درجه سرمایه گذاری و درجه غیر سرمایه گذاری (یا ناخواسته). بدهی های درجه سرمایه گذاری دارای ریسک نکول پایینی در نظر گرفته می شود و عموماً سرمایه گذاران بیشتر به دنبال آن هستند. برعکس، بدهی با درجه غیرسرمایه گذاری بازدهی بالاتری نسبت به اوراق قرضه امن تر ارائه می دهد، اما احتمال نکول به میزان قابل توجهی نیز با آن همراه است.

در حالی که مقیاس های درجه بندی مورد استفاده توسط آژانس های رتبه بندی کمی متفاوت است، اکثر بدهی ها به طور مشابه درجه بندی می شوند. هر انتشار اوراقی که توسط S&P رتبه AAA، AA، A یا BBB داده شود، درجه سرمایه گذاری در نظر گرفته می شود. هر چیزی که دارای رتبه BB و کمتر باشد، درجه غیرسرمایه گذاری در نظر گرفته می شود.

برای یادگیری استراتژی فارکس موفق اینجا کلیک کنید!

امتیاز بدهید :

مشاور تجارت کالا (CTA) چیست؟

مشاور معاملات کالا (CTA) یک فرد یا شرکتی است که مشاوره شخصی در مورد خرید و فروش قراردادهای آتی، اختیار معامله در معاملات آتی، و خرده فروشی قراردادهای فارکس خارج از بورس یا سوآپ ارائه می دهد.

مشاورانی که چنین توصیه هایی را ارائه می کنند باید توسط انجمن ملی آتی (NFA)، سازمان خود تنظیمی صنعت مشتقات، به عنوان CTA ثبت شوند.
نکته های کلیدی

    مشاور معاملاتی کالا (CTA) شخص یا نهادی است که برای ارائه مشاوره در مورد تجارت کالا ثبت شده است.
    مشاوران برای ثبت نام به عنوان CTA باید الزامات مهارت خاصی را داشته باشند.
    ثبت CTA به CTA ها نیاز دارد تا در مورد همه اشکال سرمایه گذاری در کالاها مشاوره دهند.
    به استثنای برخی موارد، ثبت CTA توسط انجمن ملی آینده (NFA) الزامی است.
    NFA توسط کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) برای ثبت CTA و اطمینان از انطباق با مقررات CFTC و قوانین NFA ایجاد شد.

بیشتر بدانید:

آشنایی با مشاور معاملات کالا (CTA)

در سال 1922، قانون آتی غلات تصویب شد که معاملات آتی را تنظیم می کرد. بعداً با قانون بورس کالا در سال 1936 جایگزین شد، که بیشتر کالاها و معاملات آتی را تنظیم می کرد و نیاز به انجام معاملات خاصی در بورس داشت.

قانون کمیسیون معاملات آتی کالا در سال 1974 برای اصلاح قانون بورس کالا به تصویب رسید. کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) را ایجاد کرد و اولین استفاده از عبارت مشاور معاملاتی کالا (CTA) را نشان داد.

سرمایه گذاری در کالاها اغلب مستلزم استفاده از اهرم قابل توجه است و بنابراین، برای جلوگیری از زیان های زیاد، به سطح بالاتری از تخصص نیاز دارد تا تجارت صحیح انجام شود. CFTC به مرور زمان الزامات ثبت CTA را گسترش داده است. NFA را برای رسیدگی به ثبت CTA ایجاد کرد و اطمینان حاصل کرد که اعضای ثبت نام شده با مقررات CFTC و قوانین NFA مطابقت دارند.

CTA یک مشاور مالی است که به طور خاص در رابطه با تجارت کالا مشاوره ارائه می دهد. برای به دست آوردن ثبت نام CTA، متقاضیان باید شرایط مهارت خاصی از جمله قبولی در آزمون آتی کالای ملی سری 3 را داشته باشند. اگر معیارهای خاصی رعایت شود، می تواند مشاوران را از ثبت نام CTA معاف کند

کلاهبرداری بزرگ نفت سالاد در سال 1963 منجر به ورشکستگی 16 شرکت از جمله دو کارگزاری وال استریت و یک شرکت تابعه American Express شد. این جرقه فریادهایی را برای مقررات سختگیرانه تر در مورد بازارهای آتی کالا برانگیخت
معافیت از ثبت نام

ثبت نام به عنوان CTA توسط انجمن ملی آتی برای افراد یا شرکت هایی که در مورد تجارت کالاها مشاوره ارائه می دهند، الزامی است، مگر اینکه یکی از معیارهای زیر رعایت شود:

    در طول 12 ماه گذشته به 15 نفر یا کمتر مشاوره داده می شود و فرد یا شرکت خود را به عنوان یک CTA در معرض دید عموم قرار نمی دهد.
    فرد یا شرکت در CFTC ثبت شده است و توصیه های داده شده در مورد سرمایه گذاری در کالاها مربوط به حرفه فرد یا تجارت شرکت است.
    توصیه های ارائه شده مبتنی بر آگاهی از علایق تجاری یا حساب تجاری مشتری نیست یا مستقیماً برای آن هدف قرار می گیرد.

الزامات

به طور کلی، ثبت نام CTA برای مدیران یک شرکت و همچنین همه کارکنانی که از مردم سفارش می گیرند یا به آنها مشاوره می دهند، لازم است. CTAها ملزم به ارائه مشاوره در مورد تمام انواع سرمایه گذاری در کالا هستند، از جمله قراردادهای آتی، فوروارد، اختیار معامله، و سوآپ.
صندوق CTA

صندوق CTA یک صندوق تامینی است که از استراتژی آتی مدیریت شده استفاده می کند. در قراردادهای آتی سرمایه گذاری می کند و از انواع استراتژی های معاملاتی استفاده می کند. اینها ممکن است شامل معاملات سیستماتیک و دنبال کردن روند باشد. با این حال، مدیران صندوق می توانند به طور فعال سرمایه گذاری ها را با استفاده از استراتژی های اختیاری مدیریت کنند. وجوه CTA که یک استراتژی آتی مدیریت شده را ارائه می دهند باید در CFTC و NFA ثبت شوند.
مشاور تجارت کالا چیست؟

مشاور تجارت کالا یا CTA، شخص یا شرکتی است که به مشتریان در استفاده از مشتقات به عنوان سرمایه گذاری مشاوره می دهد. CTAها باید توسط انجمن ملی آتی، سازمان مستقل و خود تنظیمی صنعت، ثبت شوند.
قراردادهای آتی چیست؟

قراردادهای آتی نوعی مشتقه هستند. آنها شامل یک قرارداد استاندارد برای خرید یا فروش یک اوراق بهادار خاص با قیمتی خاص و در زمان مشخصی در آینده هستند. سرمایه گذاران از قراردادهای آتی برای محافظت از ارزش اوراق بهاداری که در آن موقعیت دارند و برای حدس زدن تغییرات قیمت استفاده می کنند.
انجمن ملی آینده چیست؟

انجمن ملی آتی (NFA) تنها سازمان خود تنظیمی صنعت مشتقات است. توسط کمیسیون معاملات آتی کالا به منظور انجام ثبت نام مشاوران معاملات کالا ایجاد شد. به عنوان بخشی از هدف خود برای محافظت از منافع عموم سرمایه گذاران، همچنین بر اقدامات CTAها نظارت می کند تا اطمینان حاصل کند که از قوانین آن پیروی می کنند.

برای آشنایی بیشتر با مشاور تجارت کالا (CTA) روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/c/cta.asp

امتیاز بدهید :